Kinder-lijck

Waar gaat dit gedicht over?

Joost van den Vondel schreef dit gedicht toen zijn zoontje Constantijn als klein kind overleed. In het gedicht spreekt het kind zelf. Het is nu een engeltje in de hemel en lacht om de drukte van de aarde. Het vraagt zijn moeder waarom zij huilt. Het leeft en zweeft boven en drinkt van alles wat goed is. Aan het eind vraagt het haar om in gedachten mee te reizen naar de hemel, want eeuwig gaat voor een ogenblik.

Een paar oude woorden: "kijntje" is een klein kind, "saligh" betekent gezegend, "lodderoogh" is een slaperig, lief oogje, "greyt" betekent treurt of klaagt, "krielen" is krioelen, "gepeysen" zijn gedachten, "palleysen" zijn paleizen, "slick" is modder en "dwerrelt" betekent draait en tolt. Een "lijck" is een lijk: het gedicht is een lijkdicht, een gedicht bij een overlijden.

Wanneer past dit gedicht?

Het past bij de uitvaart van een baby of jong kind. Het biedt troost vanuit het christelijk geloof, zonder zwaar te worden. Het ritme is licht, bijna als een kinderversje. Kies het als dat beeld van een kind in de hemel bij jullie past.

Voorlezen

Vaak leest een opa, oma, tante of de voorganger het voor. Voor ouders zelf is het vaak te zwaar. Dat mag. Oefen de oude spelling vooraf: "ick" klinkt als ik, "seyt" als zegt en "waerom" als waarom. Voorgelezen duurt het ongeveer drie kwart minuut.