Over de dood

Toen sprak Almitra: Nu willen we je vragen naar de dood. En hij zei:

Jullie willen het geheim van de dood kennen. Maar hoe zullen jullie het vinden, als jullie het niet zoeken in het hart van het leven? De uil, wiens ogen aan de nacht gebonden zijn en blind voor de dag, kan het geheim van het licht niet onthullen. Wil je werkelijk de geest van de dood zien, open je hart dan wijd voor het lichaam van het leven. Want leven en dood zijn één, zoals de rivier en de zee één zijn.

In de diepte van je hoop en je verlangen ligt je stille weten van wat erna komt; en zoals zaden die dromen onder de sneeuw, droomt je hart van de lente. Vertrouw de dromen, want daarin ligt de poort naar de eeuwigheid verborgen.

Je angst voor de dood is niet meer dan het beven van de herder die voor de koning staat, wiens hand hem zal eren. Is de herder onder zijn beven niet blij dat hij het teken van de koning zal dragen? En toch, is hij zich niet meer bewust van zijn beven?

Want wat is sterven anders dan naakt in de wind staan en wegsmelten in de zon? En wat is ophouden met ademen anders dan de adem bevrijden van zijn rusteloze getijden, zodat hij kan opstijgen en zich kan uitbreiden en zonder last God kan zoeken?

Pas als je drinkt uit de rivier van de stilte, zul je werkelijk zingen. En als je de top van de berg hebt bereikt, dan begin je te klimmen. En als de aarde je ledematen opeist, dan zul je werkelijk dansen.

Kahlil Gibran, vertaling Ordofolio redactie