De dood als verlosser
Van der Waals’ korte gebed aan de dood om rust voor een lichaam vol pijn; voor de rouwkaart na een lange ziekte.
Bijgewerkt op
In het kort
- Duur, rustig voorgelezen
- Minder dan een minuut
- Plek in de viering
- Gedicht · Dankdienst voor het leven en AfscheidsbijeenkomstWie: familie, vrienden of voorlezer
Laat wie de viering leidt je keuze vooraf lezen: die heeft het laatste woord.
Kom nu met uw donker, diep erbarmen, Eindelijke Dood. Laat dit pijnlijk lichaam in uw armen Rusten als het kind op moeders schoot. Laat mij veilig door de schaduw uwer groote Vleugelen gedekt Slapen gaan, het moede oog gesloten En het lichaam pijnloos uitgestrekt.
Jacqueline van der Waals
Waar gaat dit gedicht over?
Iemand die al lang pijn heeft, spreekt de dood aan als een vriend. Kom nu, zegt ze, met uw donkere, diepe ontferming. Laat mijn lichaam vol pijn rusten in uw armen, zoals een kind op de schoot van zijn moeder. Laat mij veilig slapen onder uw grote vleugels, met mijn ogen dicht en zonder pijn. "Eindelijke Dood" betekent: de dood waar ik zo lang op heb gewacht.
Het beeld van de vleugels kennen gelovigen uit de Psalmen, waar God mensen beschermt onder zijn vleugels. Hier krijgt de dood die rol. Daardoor is het gedicht zacht en niet somber.
Een paar woorden: "erbarmen" is ontferming, "eindelijke" is die eindelijk komt en "gedekt" betekent beschermd.
Wanneer past dit gedicht?
Het past op de rouwkaart of in het boekje bij iemand die na een lange ziekte is gestorven. Het geeft woorden aan opluchting naast verdriet: de pijn is voorbij. Omdat het in de ik-vorm staat, klinkt het alsof de overledene zelf om rust vraagt. Na een plotselinge dood of bij een kind past het niet. Kies dan een ander gedicht uit het overzicht van gedichten voor een uitvaart.
Voorlezen
De korte regels "Eindelijke Dood" en "Vleugelen gedekt" zijn een adempauze. Lees ze zachter en wacht even voor je verdergaat. Het ritme is traag, als een slaapliedje: ga daar niet tegenin.
Over de dichter
Jacqueline van der Waals (1868-1922) was een Nederlandse dichter. Dit gedicht staat in haar "Laatste verzen", die in 1922 verschenen, het jaar van haar dood. Ernaast staan gedichten als "Doods nadering" en "Sinds ik het weet". Den Gulden Winckel drukte het nog in 1922 af. Hier volgen we de tweede druk van de bundel (1923).