Naar de inhoud

Melopee

Van Ostaijens korte gedicht over de maan, de man en de kano die samen naar zee schuiven; voor de rouwkaart of achterin het boekje.

Bijgewerkt op

Past bij een uitvaart

In het kort

Duur, rustig voorgelezen
Minder dan een minuut
Plek in de viering
  • Gedicht · Dankdienst voor het leven en AfscheidsbijeenkomstWie: familie, vrienden of voorlezer

Laat wie de viering leidt je keuze vooraf lezen: die heeft het laatste woord.

Onder de maan schuift de lange rivier Over de lange rivier schuift moede de maan Onder de maan op de lange rivier schuift de kano naar zee Langs het hoogriet langs de laagwei schuift de kano naar zee schuift met de schuivende maan de kano naar zee Zo zijn ze gezellen naar zee de kano de maan en de man Waarom schuiven de maan en de man getweeën gedwee naar de zee

Paul van Ostaijen

Gebruik in je boekje

Waar gaat dit gedicht over?

Een melopee is een eentonig, zangerig lied. Het gedicht doet wat de titel zegt: dezelfde woorden komen steeds terug, zoals water dat stroomt. Onder de maan stroomt een lange rivier. Op de rivier glijdt een kano naar zee, langs hoog riet en lage weiden. De maan schuift mee. Ze zijn reisgenoten: de kano, de maan en de man. De laatste regel vraagt waarom de maan en de man zo samen, zonder verzet, naar de zee gaan.

De dood wordt nergens genoemd. Bij een uitvaart wordt de zee vanzelf een beeld van het einde van een leven, en de man in de kano een beeld van wie vertrokken is. De vraag in de laatste regel krijgt geen antwoord.

Een paar woorden: "hoogriet" is hoog riet, "laagwei" is een lage weide, "getweeën" betekent met z'n tweeën en "gedwee" is zonder tegenstribbelen.

Wanneer past dit gedicht?

Het is kort genoeg voor de rouwkaart of de achterkant van het boekje. Het past bij iemand die van water hield: van varen, vissen of de Schelde. Het is niet kerkelijk en spreekt niet over verdriet; het laat alleen een beeld zien. Wie meer woorden van troost zoekt, vindt die in De zachte krachten zullen zeker winnen van Henriëtte Roland Holst.

Voorlezen

Er staan geen leestekens in. Lees langzaam en gelijkmatig, in het ritme van een peddel die door het water gaat. Laat de laatste regel niet als een vraag omhoog gaan, maar zacht uitlopen.

Over de dichter

Paul van Ostaijen (1896-1928) werd geboren in Antwerpen. "Melopee" verscheen in 1926 in het tijdschrift Vlaamsche Arbeid, opgedragen aan Gaston Burssens. Wij nemen die eerste druk over. Latere afdrukken verschillen op kleine punten, zoals "naar de zee" in de derde regel.

Past goed bij

Terug naar Gedichten voor een uitvaart en afscheid