Naar de inhoud

Aan mijn vader

Beets’ gedicht voor zijn vader van zeventig, met kinderen en kleinkinderen om zich heen; voor de uitvaart van een oude vader of opa.

Bijgewerkt op

Past bij een uitvaart

In het kort

Duur, rustig voorgelezen
Ongeveer anderhalve minuut
Plek in de viering
  • Gedicht · Dankdienst voor het leven en AfscheidsbijeenkomstWie: familie, vrienden of voorlezer

Laat wie de viering leidt je keuze vooraf lezen: die heeft het laatste woord.

Die 's Heeren zegen heeft In lief en leed ervaren, Een leeftijd heeft doorleefd Van tienmaal zeven jaren, Die dankbaar neer mag zien Op kindren en kinds-kindren, Deed God ook hun getal vermindren, Gelukkig prijst men dien.

Gelukkig prijst men 't hoofd, Gekroond met grijze lokken, Van denkkracht onverdoofd, Nog kloek en onverschrokken, Nog moedig opgericht, Door tijd noch last gebogen! Gelukkig de onbenevelde oogen En 't onverbleekt gezicht.

Gelukkig prijst men d' arm, Nog krachtig om te schragen, Het hart nog even warm Als in zijn beste dagen, En dat zoo teeder slaat Als immer voor die gade, Die Gods geprezene genade Het nog behouden laat.

o Dat ze, aan gunsten rijk, U dit geluk bestendig', Totdat zich eindelijk Uw schoone loop volendig', Mijn Vader! en uw kroost, Na 't lang gezegend leven, U welgemoed den geest zie geven, Gelukkig door eens christens troost.

Nicolaas Beets

Gebruik in je boekje

Waar gaat dit gedicht over?

Een zoon schrijft aan zijn vader, die zeventig is geworden. Gelukkig is wie zo lang leefde, in lief en leed gezegend, en dankbaar kan kijken naar zijn kinderen en kleinkinderen. Dat blijft zo, ook als er in de familie al mensen zijn gestorven. De zoon prijst het grijze hoofd, het heldere verstand, de rechte rug en de sterke arm van zijn vader. Zijn hart is nog warm, vooral voor zijn vrouw. Het gedicht eindigt met een wens: dat dit geluk mag blijven tot het einde, en dat zijn kinderen hem dan met vertrouwen zien sterven.

Beets schreef het voor een verjaardag. Bij een uitvaart klinkt de laatste strofe als een wens die is uitgekomen: een lang leven, goed afgesloten.

Een paar oude woorden: "kinds-kindren" zijn kleinkinderen, "vermindren" is minder maken, "onverdoofd" is helder, "kloek" is flink, "schragen" is steunen, "gade" is echtgenote, "bestendig'" betekent laat duren, "volendig'" is voltooie en "den geest geven" is sterven.

Wanneer past dit gedicht?

Het past bij de uitvaart van een opa of een oude vader die gelovig was en tot op hoge leeftijd helder bleef. Het past het best als zijn vrouw nog leeft, want het gedicht noemt haar. Voor een vader die jong of plotseling stierf, is de toon te licht. Kies dan eerder Wijding aan mijn vader van Karel van de Woestijne.

Voorlezen

Een kleinkind kan het mooi voorlezen. Het woord "Gelukkig" komt vaak terug; geef het telkens een beetje nadruk. De laatste strofe is één lange zin. Lees die rustig in één beweging, tot "christens troost".

Over de dichter

Nicolaas Beets (1814-1903) was predikant en dichter, en schreef ook onder de naam Hildebrand. De tekst hier komt uit de zesde druk van het derde deel van zijn verzamelde gedichten (1905).

Past goed bij

Terug naar Gedichten voor een uitvaart en afscheid